سفارش تبلیغ
بررسی مالکیت دامنه هاست ایران

نوشته های پارسی یار

مَوْلاىَ یا مَوْلاىَ اِرْحَمْنى
ذق یا علی !در آتش گرفت، چادر سوخت، در شکست…

خاک چادر مادر میکشد به سر
دست و پهلو که شکسته نیست... صورتی سوخته نیست

مادری پشت در است
یا أَیُّهَا الَّذینَ آمَنُوا لا تَدْخُلُوا بُیُوتَ النَّبِیِّ إِلاَّ أَنْ یُؤْذَنَ لَکُمْ

یا نوراً کل نور
خانه ای شدی برای جوانه ی بهار

دستی به روی خاک کشیدم
ناله ی استخوان هایی که حالا با خاک یکسان بودند...

رباعی ولادت حضرت زینب س
دخت خلف حیدر کرار تویی/ الگوی زنان در صف پیکار تویی

یک نفس عمیق
از نردبان که بالا برود میشود پرید بال میدهند بام پرواز همیشه هست


دفتر شعر شهدا

دفتر شعر اهل بیت(ع)

دفتر شعر دل

آلبوم عکس خون شهدا

هندسه زندگی

موضوع :

بسم رب الزهرا

 

اگر بتوانیم در هندسه وجود خویش، شکل مطلوبی ترسیم کنیم، ما هم مهندسیم. اگر به خاصیت خط در متمایز ساختن اشیاء آگاه باشیم، اگر نقشی را که نقطه ایفاء میکند بدانیم، اگر دایره تلاش ما بر محور نقطه ایمان باشد، از بی شکلی رها می شویم. 

مگر نه آنکه روزی چند بار از آفریدگارمان هدایت به راه مستقیم را می طلبیم؟ پس چرا در عمل ، کج میرویم و در اندیشه، کج می اندیشیم؟ نقطه مرکزی آرمانها و اهداف ما چیست؟ شعاع فکرمان تا کجاها گستردش میابد؟ از کدام زاویه به زندگی می نگریم؟ 

پرگار را هر کس می تواند دست گیرد، ولی نوک پرگار را بر کدام نقطه باید نهاد، تا دایره ای روشن و شکلی پر محتوا رسم کند؟ این، کار هر کس نیست!

ما پرگار کدام نقطه مرکزی هستیم؟ و ... چه خطی میکشیم و شکل ترسیمی ما چه مفهومی دارد؟ لحظه لحظه عمر ما، همچون نقطه های به هم پیوسته، خطی پدید می آورد. تداوم خط نیز، شکلی میسازد. با کدام نقطه ها خط زندگی را امتداد میدهیم؟ بعضیها با پرگار انتخابشان، محدوده کوچکی را برای گام زدن بر میگزینند. برخی هم دایره نظر را وسعت می بخشند و زاویه دید را باز میکنند. چه بسیار تفاوت است میان آنکه پرگار دایره ساز را بر نقطه مادیات قرار میدهد و شکم و شهوت را مرکزیت میبخشد، با آنکه در افق نگاهش جلوه های زیبای هستی و رنگین کمان ایمان و معنویت انعکاس می یابد.

همه چشم میگشایند، ولی به روی چه؟ همه گوش میسپارند، ولی به کدام آهنگ؟ همه دل میدهند اما به چه دلبری؟ و ... همه دایره ترسیم میکنند، لیکن با چه پرگاری و برگرد کدام نقطه؟ خود یا خدا؟ محدودة دنیا یا گسترة آخرت؟ وسعت ایمان یا تنگنای تردید؟

در احادیث آخرالزمان آمده است : «بر مردم زمانی فرا خواهد رسید که همة همتشان شکمهایشان است، شرافتشان کالا و جنسی است که دارند، زنانشان قبلة آنهاست، ثروتهایشان، دینشان است ...» (منتخب الاثر ، 438)

فکر میکنید آن زمان فرا رسیده است؟ وقتی «پول محوری» جای «تقوا محوری» را بگیرد، وقتی شهوات و ارضای غرایز جنسی و سکس و ابتذال، قبله گاه برخی از نفس پرستان شود، وقتی معیار ارزش و اعتبار ، پول و تجملات باشد، وقتی همه دوندگیها و تلاشها برای سیر کردن و پر کردن شکم باشد و فکرهای تهی و دلهای خالی از عواطف برین و گرایشهای متعالی برایشان مسأله ای نباشد، آیا فکر میکنید هنوز آن «آخر الزمان» نرسیده است؟

ولی ما باور نداریم که « نسل ارزش» منقرض شده باشد، چرا که کسانی، پاسدار آنند. چرا چشم را به خوبها و خوبیها نگشاییم؟

هنوز هم فراوان یافت میشوند کسانی که در بلبشوی دنیا زدگی و عفونت تجمل گرایی، به افق های روشن و گستره آخرت هم، چشم میدوزند و جلوة سادگی را همچنان پر فروغ می بینند.

خدا نکند که روزنه دل به آفاق ارزشهای معنوی بسته شود. کوردلی بسیار بدتر از نابینایی است ...

راستی ...  با پرگار عمل،  بر محور کدام نقطه، چه دایره ای ترسیم میکنی؟                                              

  ( بر گرفته از کتاب : ‹‹ نگاه تا نگاه ›› اثر : جواد محدثی)

 




 
بروزرسانی مطلب: یکشنبه 91/10/24 10:47 عصر

حرف خودمانی

موضوع :

بسم رب الزهرا

 

میشود سوخت... میشود ساخت... میشود آرام شد... میشود طغیان کرد... میشود پرواز کرد... میشود افتاد... میشود قطعه قطعه شد... میشود خاکستر شد...
همه اش در مقابل خون شما ناچیز است...
سلام خون شهدا... مدتیست که نگاهت که میکنم اشک چشمانم را تار میکند، نمیبینم، بلور واژه هایت برق عجیبی میزند، چه کرده ای در نبودنم... سه نقطه ها ستون وار دور هم هر از گاهی جمع میشوند... نکند ما که نیستیم هیئت میگیرید...
کمی ورق های قدیمی را نگاه میکردم، کی به نیتتان میرسید...
چه صدایت کنم در درد و دلم؟!  حاجی، برادر، سید، خون شهدا... مشتی...
نمیدانم...
فقط بدان که اسم تو این روز ها بیشتر بغضم را راهی کربلا میکند...

 

 

«نوشته موقت»
بغض نوشت: زمین کربلا پر از خون بود... چرا دق نکرده ام حسین




 
بروزرسانی مطلب: یکشنبه 91/10/24 9:43 عصر

بسم رب الزهرا

نگاهی به آسمان، آسمانی که پر از نوای دلتنگیست.
وقتی نگاهی به تصویر جایگاه انتظار کشیده می شود و درون دل کوچکی لرزه می افتد
آرام زیر لب میگوید: السلام علیک یا صاحب الزمان
آنگاه مروارید چشمانی منتظر میشکند... آهی میکشد... نگاهی به آسمان میکند...

 

بغض نوشت: وقتی که انتظار بر دلم چنگ میزند، من از غریبی تو زخمه میشود...




 
بروزرسانی مطلب: یکشنبه 91/10/24 3:42 عصر

بسم رب الزهرا

امشب دوباره هوای بـــاران گرفته ام
با التماس دست به آسمـان گرفته ام
بغضی که بسته راه نقس را ز ره رسید
حرف زبان خویش به دندان گرفته ام

91/10/23
او گفت




 
بروزرسانی مطلب: شنبه 91/10/23 1:48 صبح

بسم رب الزهرا 

نزدیک حرم حضرت عباس شد... می دوید...  نمیگذاشتند کوله را داخل ببرد، سپرد به یکی از دوستانش و رفت داخل حرم... سیل جمعیت آنقدر زیاد بود که قدم های او را از او گرفتند و با حرکت جمعیت جلو میرفت... آنقدر جلو که رسید به ضریح... یا ابوالفضل... یه ضریح کوچک... یه حرم کوچک... در تصورات قبل سفر اینگونه نبود... روضه هایی که سالها میشنید همه اش یکجا برایش نمایان شد... خب ضریح بایدم کوچک باشد... نه دستی نه سری...


نمیداند که چه شد... رفت گوشه ای نشست و محو تماشای ضریح شد... همینطور با آقا حرف میزد و قربون صدقه اقا میرفت... خودش برای خودش روضه میخواند... چرا  دق نکرد... این خانواده چقدر هوای زائران رو دارند حتی زیاد نمیگذارند گریه کنند... نمازش را که خواند یه آرامش عجیبی سراغش آمد... ناگهان صدایی از جمعیت بلند شد... لبیک یا ابوالفضل... دستها همه بالا آمده بود... ای وایییییی عجب صحنه ای بود... در دلش میگفت ای بی دست کربلا... دست مرا بگیر...  زیارت آقا را خواند ... جمعیت بیشتر و بیشتر میشد... جای نشستن دیگر نبود... ادب را اجرا کرد و از حرم خارج شد... چشمم دوخته شده بود به ضریح...  گریه میکرد... ناله میکرد... آقایش را صدا میزد... تمام حرف هایی که قبل سفر به او گفته بودند جلوی چشمش آمد همه را یاد کرد... رسید به یک نفر، قلبش چندین برابر آتش گرفت... رو کرد به ضریح و گفت: ای عزیز زهرا،  آقامون سلام رسوندن... التماس دعا داشتن...  گریه میکرد... داد میزد...


قدم هایش را با یا زهرا بلند کرد و دور حرم میگشت... قربان صدقه آقا میرفت... کنار حرم آب بود، چشمش که به آنها می افتاد ناله اش بلند میشد... حال آن موقع توصیف نشدنیست... کمی رفت و نشست روبروی در ورودی حرم... کمی بعد یکی از دوستانش پیدایش کرد و با یه لیوان آب سمت او آمد... تا چشمش به لیوان افتاد باز ناله اش بلند شد... گریه میکرد... داد میزد یا ابوالفضل...

اجازه گرفت برای زیارت برادرش... بلند شد... از درب حرم رو به سمت ضریح حضرت عباس خارج شد وقتی برگشت مات و مبهوت ماند... دلش شکست... بلند اه کشید... چه بگویم دیگر، نابود شد... مرد... ناله کرد... بین الحرمین و گنبد حسین فاطمه...  راهی نبود بین این دو حرم... روضه بلند شد... خودش را میکشید سمت برادر... ای حسیــــــــــن...

وارد بین الحرمین شد... قدم هایش سنگین و سنگین تر... گنبد امام حسین رو میدید و گریه میکرد... پائین بودن آن را میدید و گریه میکرد... نزدیک که میشد دیدن گنبد سخت تر بود... برمیگشت سمت حضرت ابوالفضل نگاه میکرد، برمیگشت امام حسین رو نگاه میکرد... ای بی بی جانم چه کشیدی در این بین الحرمین... ای واییییییییییی...

ای حسین...  میکشی مرا حسین... وارد حرم امام حسین شد... دوید سمت ضریح... حسیــــــن... تنها همین گفته شود که خدا را به حضرت زهرا قسم داد که ضریح را در آغوش بگیرد... آنقدر جلویش بردند تا رسید به ضریح... با دستانی باز.. در آغوش شش گوشه کربلا... زیباترین صحنه عمر... چه میتوان گفت، جز اینکه فقط زیبایی بود...
فقط زیبایی بود ...
دور شش گوشه میچرخید... برمشامش رسید بوی کربلا... در آغوش گرفت قبر شهید کربلا...چقدر زیبایی دید... فقط زیبایی...زیارتش را خواند و نماز عاشقی اش را بجا آورد... ساعت ها گذشت، اجازه گرفت و رفت بیرون حرم، زیر ایوان ساعتی نشست و برای خودش روضه میخواند، دوستش آمد و صدایش کرد... دوستان دیگر منتظر بودند باید میرفت... احترامی کرد و رفت... به سمت محل اسکانشان که نزدیک حرم حضرت ابوالفضل بود.


بغض نوشت: خاکی شدم... همینطور خرید ای مرا... افتاده ام... از کرمت بال داده ای مرا... ای جان عالم حسیــــــن... تشنه شدم... یک جرعه حرم داده ای مرا... این نام تو غوغا میکند عالم را... از دعای مادرت راه  داده ای مرا...

نزدیک اذان صبح شد، صبح اربعین... برای نماز در صحن حرم حضرت ابوالفضل نشته بودند، دسته های عزاداری یکی یکی میرفتند، آخرین دسته در حال خارج شدن چیزی گفت که دل همه را آتش زد... خداحافظ یا ابوالفضل...  وداع حضرت زینب... ای خدا چه کشید بی بی حضرت زینب...
نماز خوانده شد... گوشه ی حرم نشست و شروع به صحبت با آقا کرد... آرامش سوزناکی در دلش افتاد... حالات عجیبی بود... ساعت ها گذشت... نزدیک اذان ظهر بود، خودش را برای نماز آماده کرد، چقدر وضو گرفتن در کربلا سخت بود... خیلی سخت... نمازش را به جماعت در حرم سقا خواند... راهی بین الحرمین شد، رفت وسط بین الحرمین نشست، بین حرم دو برادر... وقت زیارت اربعین شده بود، زیارت نامه را باز کرد... ای حسیـــــــن... همه اش روضه... کرب و بلا غوغا غوغا غوغا... صدای زهرا زهرا زهرا... ای واییییییی حسیـــــــــن... نمیشود گفت که چه شد... توانش نیست...


زیارت تمام شد، به سمت حرم حسین فاطمه رفت... زانوهایش به زمین خرد... صورتش به زمین خرد... ای حسین... انگار زمین خوردن رسم کربلائی هاست...!!! ساعت ها در حرم نشست... و باز آرامش جانسوزی به دلش آمد... نماز مغرب رو خواند و رفت سمت محل اسکانشان، ساعتی خوابش برد... نیمه شب شد و بلند شد، رفت سمت تل زینبیه، خیمیه گاه... روضه خوان صحن و سرای آنجا بود... مخصوصا خیمه گاه... چه میشود گفت، لال شده بود... از خیمه گاه پاسداری  تا چاله ی کوچک پشت خیمه... این فاصله ها را چه میشود گفت... همه اش بیانگر همه چی بودند... لال شده بود... چرا دق نکرد و نمرد... برای این خانواده دق کردن بس است دیگر... دخترکی جای همه دق کرد... خواهری جای همه پیر شد...


صبح جمعه شد، نماز صبحش را در حرم حسین فاطمه خواند، بعد نماز خیلی آرام بود، هرگوشه را که میدید خوشحال بود، مانده بود که این ارامش از کجاست... حکمت این آرامش چیست... دوستش آمد و کنارش نشست همراه با هم دعای عهد را خواندند... شعری از "میثم" را که هر جمعه یار او بود را با هم زمزمه کردند:
مه مبارک در ابر آرمیده بیا... امید آخر دلهای داغ دیده بیا... به طول غیبت و اشک مدام و سوز دلت... که جان شیعه ز هجران به لب رسیده بیا... ز پشت در بشنو ناله های فاطمه را... به سوز سینه آن مادر شهیده بیا... عزیز فاطمه جدت حسین در یم خون... تورا صدا زند از حنجر بریده بیا... به مادری که لبش از عطش زده تبخال... به شیر خواره ی انگشت خود دریده بیا... به آن لبی که بر ان چوب می زدند به طشت... به خواهری که گریبان خود دریده بیا... کند تلاوت قران سر حسین به نی... ببین چگونه ز لبهایش خون چکیده بیا...به آن سری که به دیدار دخترش آمد... به کودکی که به ویرانه آرمیده بیا...
دیگر نتوانست ادامه دهد... دیگر شده بود ناحیه آن شعر... جگر را پاره پاره کرده بود... ای حسیـــــــن...

ساعاتی در حرم ماند و نماز ظهرش را خواند و تا بعد از ظهر چندین مکان زیارتی در کربلا را زیارت کرد و برگشت سمت محل اسکان، به اتفاق یکی از دوستانش آماده شدند برای رفتن به حرم که نماز مغرب و عشا را آنجا بخوانند و بعد از آن بروند سمت خیمه گاه، سخنرانی استاد پناهیان ساعت 19. دوستی با ایشان بود از نزدیکان استاد بودند و بایستی کمی جلوتر میرفتند که برخی امور برای برنامه را انجام دهند، رفتند داخل خیمه گاه و مقدماتی را انجام دادند و استاد پناهیان آمد و بعد از تلاوت قران توسط قاری ایرانی که از خادمان خیمه گاه بودند، استاد سخنرانی خودشون رو شروع کردند، او نشسته بود پاین پای استاد... اصل مطلب سخنرانی بیان شد، روضه بود و روضه بود... توی خیمگاه و بیان اینکه اینجا بود حضرت وداع کردند... اینجا بود با شمشیر چاله کوچکی کندند... اینجا بود اتش زدند... اینجا بود همه فرار میکردند... اینجا بود  اینجا... یا زهراااااااااا
تمام روضه ها یک جا جمع شده بودند... از درب سوخته تا سران به نیزه... ای واییی مادر...


مراسم تمام شد... روی پاهای خودش نمیتوانست بایستد... همراه دوستش رفتند محل اسکان... ساعتی بعد که از دوازده گذشته بود راهی بین الحرمین شد... لحظه های اخر بود... صبح بعد نماز باید از کربلا میرفت... پابرهنه بین الحرمین را این سو و ان سو میکرد... رفت سمت تل زینبیه... به سمت حرم دو برادر نگاه میکرد... لحظه وداع... وداع... رفت سمت خیمه گاه.. برگشت تل زینبیه... هراسان هراسان قدم بر میداشت... از تل زینبیه از همه جدا شد دوید سمت حرم امام حسین...چشمش را دوخت به قتلگاه... هیچ وقت نتوانست انجا برود... نرفت... با آن نگاهش اتش میگرد... فقط مادر را صدا میزد... رفت سمت بین الحرمین... میرفت سمت حضرت عباس و گاهی برمیگشت سمت امام حسین... نزدیک حرم شد... رفت سمت دو دست حضرت سقا... دوید سمت حرم... کنار ضریح حضرت عباس آرام گرفت... عجب آرامشی بود... شد انچه باید میشد...

نزدیک اذان صبح بود، قران تلاوت شد... اذان گفته شد... باید میرفت... وجودش را در لابلای حرم جای میداد... ثانیه های سختی بود... حالا لحظه وداع... نمیشد دل کند... وداع یا ابوالفضل... وداع یا حسین... آنچه بعد وداع شد همچو راضی خواهد ماند در سینه... از حرم بیرون آمد رفت سمت بین الحرمین... و از آنجا با همه وداع کرد...

رفت با کلی بغض... گریه... دلتنگی... زیبایی... غم... غصه... دوری...
بغض نوشت: بالم را شکستم که همیشه جلد کرب و بلا بشوم... وعده ی ما با شد در آن لحظه که در حرم ارباب درد پهلو سراغم آمد و مادرش را صدا زدم، دردی که از شهادت حضرت زهرا از سال گذشته هدیه گرفتم.

 

 دریا به تکاپو و طلب مانده هنوز
با خار گلو در دل شب مانده هنوز
از صبر تو ای تحمل طاقت سوز
ایوب صبور در عجب مانده هنوز




 
بروزرسانی مطلب: چهارشنبه 91/10/20 1:58 عصر
   1   2      >
کلیه حقوق این سایت ، متعلق به می باشد و استفاده از مطالب با ذکر نام منبع بلامانع است . دی 91 - خون شهدا